تو رفته اي

تو از همين اطراف رفته اي

و من هر روز

به اميد ديدن تو، از خواب، بيدار نميشوم

به شوق تو

از آن عطري كه گفتي خوب است، نميزنم

همان لباسي را كه در شب تولدت

براي خودم خريدم

و تو از آن تعريف كردي

براي ملاقات با تو، نميپوشم

و هر روز صبح صورتم را

براي ديدن تو، تيغ نميزنم

چون تو هنوز

تازه رفته اي...

مادر ســخن از گــذشته ها را کم کن

حرف از گل عشــق و خوبی عالـم کن

با ايــنكه پــدر زدســت مــا رفــت ولي

دست تنها تو خودت اين پسرت آدم كن 

سر سجاده عشقت كه نشستي به سحر

سر آن سجده ي آخر تو مرا يــادم كن

با نگاهي پر لبخند و دعا وقت خروج

مهرباني كن و آن روز مرا شـــادم كن

گرچه پژمرده شدم زِ اين همه تنهايي

باغبـــاني كــن و با خـــون دل آبادم كن

گشتـه ام دربـــدر محبس تــاريك گناه  

سـنـد مـادري بـگـــذار و آزادم كــــن

در آخر هم یک چهار خطی(رباعی)

برای مریم که جایش در نوشته های این پست به شدت خالیست